مقدمه:

ابری که رو دریا میباره ، فقط خودشو سبک میکنه!

گاهی با دیدن هستۀ سیبی گمان میکنیم که حشرۀ کوچکی دیده ایم، بعد وقتی دقت میکنیم متوجه میشویم که اشتباه کرده ایم، اما چرا گاهی اصرار داریم که اشتباه نکرده ایم و آن هستۀ سیب یک حشره است - مثلاً یک سوسک کوچک - ؟ نمیدانم . . .

مؤخره ! :

قرار نیست یک هستۀ سیب از یک سوسک کوچک بهتر باشد . . . !

       

سادگی مرا ببخش که خویش را تو خوانده ام
برای برگشتن تو به انتظار مانده ام
سادگی مرا ببخش که دلخوش از تو بوده ام
تو را به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام

به من نخند و گریه کن چرا که جز نیاز تو
هر چه نیاز بود و هست از در خانه رانده ام
اگر به کوتاهی خواب ، خواب مرا سایه شدی
به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوی فریاد مرا سکوت دعوت تو بود
ولی من این سکوت را به قصه ها رسانده ام
دوباره از صداقتم دامی برای من نساز
از ابتدا دست تو را در این قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نیازمند بخششم
چرا که من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام
گناهکار هر که بود کیفر آن مال من است
به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

       

       

عنکبوتی می گفت:

       

       

خورشید ، با سخاوت تر به کویر می تابد انگار...!